| List apostolski DIES DOMINI - O świętowaniu niedzieli |
 |
|
LIST APOSTOLSKI 31.05.1998. Czcigodni Bracia w biskupstwie i kapłaństwie,
Słusznie zatem można odnieść do niedzieli zawołanie Psalmisty: « Oto dzień, który Pan uczynił: radujmy sie zeń i weselmy! » (Ps 118 [117], 24). To wezwanie do radości, rozbrzmiewające w liturgii paschalnej, wyraża zdumienie, jakiego doznały niewiasty, które widziały ukrzyżowanie Chrystusa, a gdy « wczesnym rankiem w pierwszy dzień tygodnia przyszly do grobu » (Mk 16,2), nie znalazły w nim nikogo. Jest to wezwanie, by niejako przeżyć na nowo doswiadczenie dwóch uczniów z Emaus, którzy czuli, jak « serce pałało w nich », gdy Zmartwychwstaly przyłączył się do nich w drodze, wyjaśniał im Pisma i objawił się przy « łamaniu chleba » (por. Lk 24,32.35). Jest to echo radości, najpierw nieśmialej, a potem porywającej, jakiej zaznali Apostołowie wieczorem tego samego dnia, gdy przyszedł do nich zmartwychwstały Jezus i gdy otrzymali dar Jego pokoju i Jego Ducha (por. J 20,19-23). |
1. Dzień Pański — jak nazywano niedzielę już w czasach apostolskich (1) — cieszył się zawsze w dziejach Koscioła szczególnym poważaniem ze względu na swą ścisłą więź z samą istotą chrzescijańskiego misterium. W rytmie tygodnia wyznaczajacym upływ czasu, niedziela przypomina bowiem dzień zmartwychwstania Chrystusa. Jest Pascha tygodnia, podczas której świętujemy zwycięstwo Chrystusa nad grzechem i śmiercią, dopełnienie w Nim dzieła pierwszego stworzenia i początek « nowego stworzenia » (por. 2 Kor 5,17). Jest dniem, w którym z uwielbieniem i wdzięcznością wspominamy pierwszy dzień istnienia świata, a zarazem zapowiedzią « dnia ostatniego », oczekiwanego z żywą nadzieją, w którym Chrystus przyjdzie w chwale (por. Dz 1,11; 1 Tes 4, 13-17) i Bóg « uczyni wszystko nowe » (por. Ap 21, 5).
