Źródło: www.opusdei.pl
Rozpoczynamy dziś okres Adwentu, czas przygotowania na przyjście Pana. Pierwsze przyjście dokonało się poprzez Wcielenie i narodzenie Pana Jezusa w Betlejem i trwało przez całe jego ziemskie życie, aż do chwalebnego Wniebowstąpienia. Ale ma nadejść nowe i ostatnie przyjście, które wyznajemy zawsze, kiedy odmawiamy Wierzę w Boga: „i powtórnie przyjdzie w chwale sądzić żywych i umarłych”.
W tym fragmencie Ewangelii jest mowa o tym ostatnim przyjściu Pana, które nastąpi na końcu czasów. „Od Wniebowstąpienia przyjście Chrystusa w chwale jest bliskie, nawet jeśli nie do nas należy «znać czasy i chwile, które Ojciec ustalił swoją władzą» (Dz 1, 7). Przyjście eschatologiczne może wypełnić się w każdej chwili”[1].
Stąd bierze się przestroga Pana Jezusa, abyśmy zawsze byli przygotowani. Nie chce nas przestraszyć, ale chce otworzyć nasze drogi na wspanialszy sposób życia, który pozwala nabrać dystansu do małych codziennych wyzwań, jednocześnie nadając im kluczową wartość. Przyjście Pana może nas zaskoczyć w jakiejkolwiek chwili, nagle, kiedy jesteśmy zaaferowani codziennymi zajęciami: „albowiem jak w czasie przed potopem jedli i pili, żenili się i za mąż wydawali aż do dnia, kiedy Noe wszedł do arki, i nie spostrzegli się, aż przyszedł potop i pochłonął wszystkich, tak również będzie z przyjściem Syna Człowieczego” (ww.38-39).
Jego słowa stanowią zaproszenie do czujności. Wiemy, że Pan Jezus przyjdzie, ale nie wiemy kiedy, dlatego warto, abyśmy zawsze byli przygotowani, w każdym momencie, wolni aby wyjść mu na spotkanie Nim, nie związani przez rzeczy tego świata, ale panując nad nimi w taki sposób, aby były drogą uświęcenia...
