Drzwi, do których puka Chrystus, chyba nikt jeszcze nigdy nie otwierał. Aby się o tym przekonać wystarczy popatrzeć na wybujały bluszcz, na pleniące się chwasty, na ledwo co widoczne pajęczyny. Ale Chrystus wytrwale i cierpliwie czeka. Cierniowa korona na głowie Zbawiciela przypomina nam o ofierze, jaką za nas poniósł, a ozdobny płaszcz nawiązuje do Jego kapłańskiego posłannictwa. Nie ma wątpliwości, że po drugiej stronie drzwi jest dusza człowieka.

Dosyć szybko udaje nam się zlokalizować źródło światła. Jest nim podręczna, ozdobna latarnia niesiona w lewej ręce, bliskiej sercu Jezusa. Jezus oświetla nas swoją miłością i dobrocią, byśmy znaleźli drogę w ciemności. Kiedy dokładnie przyjrzymy się solidnym, drewnianym drzwiom, dostrzeżemy, że nie mają one klamki z zewnątrz. Chrystus puka, ale to my musimy otworzyć drzwi, by się z Nim spotkać.

Wijące się pnie, konary i gałęzie symbolizują zagmatwane sprawy tego świata uwikłane w złowrogie układy. Jakaś woda, mokradła, bagna sugerują niezdrowy klimat i niepewny fundament. Cały krajobraz pozostaje beznadziejnie płaski i bezgranicznie smutny. Z tym wszystkim kontrastują, widoczne w blasku latarni, u stóp Chrystusa dorodne owoce, smaczne soczyste jabłka. W mroku te, aczkolwiek piękne, jednak niedostrzeżone owoce, leżąc na ziemi szybko zgniją, w blasku natomiast sprawią radość, temu kto po nie sięgnie i podniesie z ziemi.

Zgodnie z zamysłem artysty widzimy Chrystusa zajętego bardziej patrzeniem prosto na nas, aniżeli pukaniem do zamkniętych drzwi. Tym to sposobem uświadamiamy sobie, że tak naprawdę chodzi o każdego z nas i o nasze zbawienie. Tak, także do Ciebie kołacze, może dawno nie otwierałeś na Jego miłość drzwi Twojej duszy i nawet nie wiesz, jak bardzo jest zarośnięta chwastami grzechów. Pamiętaj, że klamka jest tylko od wewnątrz, z Twojej strony! – mówi do widza William Hunt.