Łatwo napisać taki tytuł. I może nawet wielu spośród uczestników naszych Rekolekcji Wielkopostnych z tym tytułem się zgodzi. Ale w zasadzie dlaczego były one inne niż zwykle?
Co takiego odmiennego, oryginalnego było w słowach o. Jacka? Co takiego zrobił, co takiego powiedział, że ja mam (albo może: mamy) takie właśnie odczucia?

Z całą pewnością były to rekolekcje odważne, nieco kontrowersyjne.
Może nawet takie, że część z nas mogła je nie do końca zrozumieć.
Niepokojące.
Wywracające pewne pojęcia, pewien porządek, do góry nogami. 
Siejące ziarno niepewności: To jak to w końcu jest? Co jest słuszne? Jakie postępowanie jest właściwe?

A jednocześnie zmuszające do zajrzenia w głąb siebie, do rewizji swego życia, do postawienia siebie i swoich pragnień w centrum.

Wzywające do przebudzenia, do – w pewnym sensie – zbuntowania się przeciw otaczającej nas rzeczywistości, do sięgnięcia po coś „więcej”.

O. Jacek zagrał na strunie, na której dawno nikt nie grał.
Być może części z nas nie spodobała się ta muzyka?

A może dla niektórych z nas będzie to początek odkrycia w sobie tego obszaru, o istnieniu którego nie mieliśmy pojęcia? Albo - nie chcieliśmy mieć?

Jakie owoce przyniosą nasze rekolekcje – czas pokaże.

Mnie osobiście głęboko one poruszyły, pozytywnie poruszyły. Trafiły do mnie. Były to „tylko” i „aż” 4 dni. Teraz czeka mnie kolejnych 365, aby wyciągnąć ze słów o.Jacka konkretne wnioski.
By jego myśli i spostrzeżenia nie stały się silnym lecz krótkotrwałym ogniem, który spali wiele i zaraz zgaśnie, ale by dawały odpowiednią ilość ciepła i światła przez cały czekający mnie kolejny etap mojego życiowego wędrowania.
By starczyło mi odwagi, aby zadać sobie pytanie: „Czego właściwie chcę od życia?”
A przede wszystkim - by starczyło mi odwagi, aby na to pytanie szczerze sobie odpowiedzieć i za odpowiedzią na nie z pełną odpowiedzialnością podążyć.