Czasem ja gubię drogę, czasem droga gubi mnie. Czasem kręta jest ta droga i idzie jakby nie w tym kierunku. Niby wraca, zawraca, zakręca.

Ale jak się tak dobrze przyjrzeć to jednak do przodu wciąż zmierza.

Jak tylko sobie ufam to małymi kroczkami: czasem dwa kroki w tył, tylko jeden w przód.

A gdy patrzę przed siebie i celu drogi nie tracę z oczu, choć czasem drogi samej nie widzę, to biegnie wciąż we właściwym kierunku.

Bo tylko jeden słuszny kierunek, choć zwroty mogą być różne po drodze.

Czasem bez mapy trudno się odnaleźć. Szlak czasem zatarty, słabo oznaczony, mgła.
Czasem świadomie wybieram skróty.
Chwila nieuwagi - i jestem na manowcach. Powrót na właściwą ścieżkę zajmuje sporo czasu, kosztuje wiele energii.

I tak dobrze, że jakoś w końcu mimo zadrapań i utraconych sił znów odnajduję oznakowany szlak…

Ode mnie zależy, czy pójdę właściwą drogą, czy drogę swoją wśród wielu dróg odnajdę.
Cel znam.
Muszę tylko codziennie wciąż właściwie wybierać.