„Dwóch ludzi przyszło do świątyni aby się modlić jeden faryzeusz, a drugi celnik …” (Łk 18, 9-14)

Pewnego razu ktoś powiedział:
"Czasami w naszym kościele czuję się dobrze, jestem pewny siebie. Modlitwa sama ciśnie mi się na usta. Modlitwa się udała, różaniec odmówiony w należytym skupieniu. Byłem z siebie zadowolony. Wydawałoby się, że ta chwila będzie trwała wiecznie, że będzie taka sama następnym razem, ale przychodzi czas, że w świątyni czuję się niepewnie. Odczuwam brak tej duchowej radości, która przecież miała trwać wiecznie."

Pamiętaj o jednym, że to co możesz nazwać sukcesem duchowej radości nie jest ludzką zasługą, to jest zawsze dar Boga. Jeśli ogarnie Ciebie radość i pokój to chwal Boga za Jego dobroć i hojność, a jeśli owładnie Tobą żal i skrucha, to dziękuj Mu za Jego Miłosierdzie.

Wiem, że jest wokół nas tyle spraw, że nieraz to i tamto nas pochłania, może nawet często robimy to i owo dla własnych korzyści. Nawet ciężko nam znaleźć czas na rozmowę z najważniejszym towarzyszem naszej wędrówki przez to wszystko, co nazywa się samym życiem - po prostu brak nam czasu na rozmowę z Bogiem. A On czeka ukryty w tabernakulum. Jak myślisz może warto zastanowić się, co jest najważniejsze. Wiesz dobrze o tym, że czas szybko ucieka i to nie jest nasze jedyne życie. Więc skorzystaj z czasu, Bóg nam daje czas świętych rekolekcji wielkopostnych.
Przyjdź - wiara rodzi się ze słuchania.