Powołanie Andrzeja i Jana, pierwszych uczniów i apostołów, było dość prozaiczne. Ich nauczyciel, Jan Chrzciciel, nie tylko przygotował ich na przyjście Mesjasza, ale wskazał im Jezusa i przekazał ich Zbawicielowi. Pozostali przy nim na zawsze.

Równie proste było powołanie Piotra oraz innych apostołów. Oderwał ich Chrystus od rybackich sieci, by zatrzymać przy sobie. Natomiast nadanie nowego imienia Szymonowi było już czymś wyjątkowym – wymownym i symbolicznym; miał bowiem być opoką Kościoła.

Nasze powołanie do wiary Chrystusowej też było proste. W niemowlęctwie zaniesiono nas do kościoła i tam dokonał się akt naszego powołania i wybrania. Bóg nas usynowił, a symbolem tego było imię nadane nam przy chrzcie św.; zostaliśmy szczególnie uprzywilejowani. Tak też poczuli się apostołowie. Nie Jan Chrzciciel, nie członkowie sanhedrynu i uczeni w Piśmie zostali wybrani, ale prości rybacy.

Wszyscy zostaliśmy powołani do wiary Chrystusowej, do Kościoła, do czerpania z łask Zbawiciela. I z tego powodu winniśmy być dumni, a także wdzięczni, że Chrystus i Kościół obdarowują nas nowym życiem, uczą i wychowują.

Szczególnie wdzięczni winniśmy być my, Polacy, gdyż Kościół stał się dla nas ostoją wiary i narodowej jedności. Przez tysiąc lat z niej czerpaliśmy siłę i moc, zapał i męstwo w zmaganiach. To spośród nas wyszli święci Maksymilian i Faustyna, Prymas Tysiąclecia, ksiądz męczennik Jerzy Popiełuszko i wreszcie największy z rodu Polaków – bł. Jan Paweł II.