„Pokora to wysiłek akceptacji tajemniczych zrządzeń Bożej opatrzności. Rzecz w tym, by nauczyć się przyjmować wszystko to, co pochodzi z rąk niebieskiego Ojca: czy jest małe, czy duże, czy łatwe, czy trudne, czy związane z cierpieniem, czy z radością, czy stawia nas na początku, czy na końcu, czy daje uznanie, czy pozostawia w ukryciu. Taka postawa jest cenniejsza od wysiłku ofiarowania Mu różnych rzeczy, ale na własną rękę. Prawdziwą pokorą, czyli dawaniem siebie, jest przyjmowanie bez zastrzeżeń tego, co On dopuszcza.”

(o. Jerzy Zieliński)

Utwierdzaj we mnie i przyjmij, Panie, moje ciche dziecięce „tak”...