W każdy Wielki Czwartek staje nam przed oczami Chrystus-Kapłan i sakramenty, które On ustanawia w czasie Ostatniej Wieczerzy. Mamy w tych wydarzeniach widzieć nie tylko to, „co było”, lecz przede wszystkim „to, co jest”, czyli Jego dzisiejsze działanie w Eucharystii i poprzez dzisiejszych kapłanów. W adhortacji „Pastores dabo vobis” Papież Polak pisał do kapłanów: „«Życie swoje dostosuj do tajemnicy Krzyża Pańskiego!». (…) «Tajemnica», której prezbiter jest «szafarzem» (por. 1Kor 4,1), to w końcu sam Jezus Chrystus, który w Duchu jest źródłem świętości i wezwaniem do uświęcenia. Prezbiter powinien przepoić ową «Tajemnicą» całe swoje życie. Stąd potrzeba wielkiej czujności i żywej świadomości”. (PDV 24). Papież jednak wzywa do „czujności” i „bycia świadomym” nie tylko kapłanów, ale nas wszystkich. Zaś słowa „bądź świadom” nie ograniczają się do wąsko pojętej świadomości, czy intelektualnego zrozumienia Tajemnicy, lecz raczej wzywają do jej nieustannego – i coraz głębszego – przeżywania.
Nawet jeśli do tej pory traktowaliśmy te wielkie tajemnice płytko i „po ludzku”, to od dzisiaj zacznijmy traktować je tak, jak chciał sam Chrystus: spojrzyjmy na Eucharystię i kapłaństwo Jego oczami. Wejdźmy głęboko w każde słowo, które dzisiaj padnie, każdy gest, który będzie uczyniony: to sam Najwyższy Kapłan właśnie wydaje się dla nas i za nas. A czyni to w znakach, czyli sakramentach Eucharystii i kapłaństwa, które zostały ustanowione w „tamten” Wielki Czwartek.