25 marca - UROCZYSTOŚĆ ZWIASTOWANIA PAŃSKIEGO

Świętość początku – początek Świętości

Wtedy odszedł od Niej anioł… i zaczęła się historia ludzkiego przebywania z Bogiem, przebywania tak bliskiego, wręcz intymnego, że od czasu rajskiego kontaktu Adama i Ewy ze Stwórcą, nic podobnego nie miało jeszcze nigdy miejsca. To spotkanie i wynikająca z niego historia przemieniła życie Maryi, która stała się Matką Boga, ale nie jest to jedyna konsekwencja, jaka zaistniała po anielskich słowach: Oto poczniesz i porodzisz Syna… Przecież to właśnie od tamtej chwili, żadna osoba nie pozostaje obojętna wobec wydarzenia, w którym Bóg, Stwórca, Najwyższy staje się człowiekiem, przyjmując wszystkie fizyczne ograniczenia wynikające z tego faktu. W tym właśnie momencie stając się ludzką komórką bez względu na to jak nieodpowiednio brzmi takie sformułowanie w zestawieniu z Wszechmogącym Bogiem i nikt nie pozostaje niedotknięty tym wydarzeniem, choć wielu nie chce go nawet zauważyć…

Wtedy odszedł od Niej anioł… bo historia człowieka z Bogiem, to wydarzenie przeniknięte przede wszystkim wolnością i nawet obecność anioła nie może tej wolności krępować.

Ten tak bardzo dotykalny, konkretny początek ludzkiego życia w sposób nierozerwalny połączył się z pojęciem świętości, bo przecież nic, co jest dotknięte przez Boga nie może nie być Święte. I nic owej świętości nie może umniejszyć, ani nadzwyczajna sytuacja, ani wiele pytań wręcz wątpliwości… Bóg, który jest dawcą Życia, zechciał swoją obecnością uświęcić początek ludzkiego życia.

To musi zadziwiać, tak jak zadziwiało Maryję z Jej pełnym zdumienia pytaniem: Jakże się to stanie…? I to zadziwienie ukazuje się też w kobiecie, która odkrywa, że nosi w swym łonie dziecko; w mężczyźnie, który dowiaduje się, iż z jego miłości do kobiety powstało nowe życie. To jest to samo zadziwienie, bo wyrasta z tego samego źródła – z woli Pana Boga, który objawił przez Wcielenie, swe pragnienie, by ludzkie życie było widziane jako Święte. A każde oderwanie go od owego źródła, sprawia, iż pojawia się zło, zbrodnia i wykorzystywanie. Sprawia, że życie zaczyna być traktowane jako towar do posiadania i nic więcej…

Świętość Życia – czas uświęcania

I w tym wszystkim, może się wydawać zadziwiające, iż Maryja w trudnej sytuacji, bo przecież ma stać się matką, która nie zna męża, z jej pytaniami i wątpliwościami, których nie brakowało, jak zapisał Ewangelista Łukasz, po jakimś czasie również Józef z własnymi pytaniami i wątpliwościami, postawiony w równie trudnej sytuacji, jako mężczyzna, potem jako mąż Maryi, że ci ludzie zostają pozornie zostawieni sami sobie – odszedł od Niej anioł…

To zadziwia, do czasu, kiedy z wiarą spojrzymy na ich życie, w którym obecny jest Jezus, Bóg i Człowiek – Ten, który uświęcił początek ludzkiego życia, już nie poprzez pośrednika – anioła, ale osobiście, staje u boku człowieka.

To nie jest czas cudów, nawet, jeżeli się zdarzają, to nie jest czas nadzwyczajności, nawet, jeżeli byłyby mile widziane, to nie jest czas nadzwyczajnych doznań, chociaż tak często się ich poszukuje, to czas, w którym Bóg chce stawać u boku człowieka.

U boku człowieka, staje Bóg i pragnie być z nim w jego życiu. Tak bardzo codziennym i zwykłym. Gdy mówimy o świętości tego życia, nie ma sensu szukać cudów, nadzwyczajności i specjalnych doznań, bo przecież Pan swoją obecność związał z najzwyklejszymi i codziennymi znakami: to przez zwykłą wodę obdarza nas łaską życia wiecznego w Sakramencie Chrztu, to do zwykłych młodych ludzi przychodzi w Sakramencie Bierzmowania, to przez Chleb i Wino zechciał być rzeczywiście obecny wśród nas w Sakramencie Eucharystii, to zwykłe nieudane wybory przebacza w Sakramencie Pojednania, to do zwykłych ludzkich niemocy przybywa w Sakramencie Chorych, to zwykłych ludzi powołuje do miłości wiernej, uczciwej i dozgonnej w Sakramencie Małżeństwa, to zwykłym mężczyznom wskazuje drogę służby w Sakramencie Kapłaństwa.

Zadziwia fakt, że Maryja i Józef zostają pozostawieni przez anioła sami, ale zachwyca, iż to sam Bóg chce trwać z człowiekiem w jego trudzie i pytaniu, aby ten mógł krok po kroku stawać się świętym w swym życiu.

Czy jest miejsce, gdzie Świętość się kończy?

A zwykłość ludzkiego życia trwa, rozkwitając w słońcu i trwożliwie chroniąc się przed burzami; przedzierając się przez trudy i radując dobrem – tak jak chce tego Bóg powołując do życia. I gdy Jan Paweł II przypomina, że to życie jest Święte od chwili poczęcia aż do jego naturalnej śmierci, ukazuje z uporem, że każdy krok człowieka ma swą wartość w oczach Boga. Tak jak pierwsza chwila istnienia ludzkiego zarodka, aż po jego ostatnie tchnienie realizuje się ta sama tajemnica, którą przyjęła Maryja krótkim: Niech mi się stanie według twego słowa.

Stajemy dzisiaj wobec tajemnicy Życia, padamy na kolana przed Życiem, przed Jezusem Chrystusem, który począł się z Ducha Świętego, narodził z Maryi Dziewicy, bo wierzymy i naszą wiarę wyznajemy, iż przez Niego, życie każdego człowieka, życie każdego z nas, życie moje i twoje ma niewyobrażalną wartość w oczach Boga – wartość tak wielką, iż sam Bóg zechciał to życie przyjąć, wywyższyć i odkupić.