1. Dobry Bóg nie dawałby mi pragnień, których nie mogłabym zrealizować, mogę więc pomimo mej maleńkości dążyć do świętości.

2. Trwaj stale w ufności. Niemożliwe, by Bóg na nią nie odpowiedział, bo On zawsze mierzy swą hojność naszą ufnością.

3. Modlitwa jest dla mnie wzniesieniem serca, prostym spojrzeniem ku niebu, okrzykiem wdzięczności i miłości zarówno w cierpieniu, jak i radości, na koniec, jest to coś wielkiego, nadprzyrodzonego, co rozszerza mą duszę i jednoczy mnie z Jezusem.

4. Modlitwa i ofiara stanowią całą moją siłę, one są tą niewidzialną bronią, którą dał mi Jezus, one - często tego doświadczyłam - o wiele lepiej niż słowa potrafią wzruszyć dusze.

5. Nasz Ojciec, który widzi w skrytości, bardziej zwraca uwagę na intencje niż na wielkość uczynku.

6. Bardziej niż kiedykolwiek rozumiem, że najmniejsze wypadki naszego życia kierowane są przez Boga, On budzi nasze pragnienia i On także je spełnia.

Teresa Martin urodziła się 2 stycznia 1873 roku w Alencon we Francji. Wychowana w pobożnej rodzinie chrześcijańskiej i w internacie Benedyktynek w Lisieux, w piętnastym roku życia wstąpiła do klasztoru Karmelitanek Bosych i otrzymała imię Teresy od Dzieciątka Jezus i Najśw. Oblicza. W życiu zakonnym starała się z miłości ku Bogu doskonale spełniać wszystkie, nawet najmniejsze obowiązki. Nazwała tę drogę do doskonałości "małą drogą dziecięctwa duchowego". Widząc, że miłość Boga jest zapomniana, oddała się Jego miłosiernej miłości jako ofiara za zbawienie świata. Swoje przeżycia duchowe notowała w rękopisach znanych pod nazwą "Dzieje duszy". Zmarła w wieku dwudziestu czterech lat, 30 września 1897 roku, zapowiadając, że nie przestanie "dobrze czynić na ziemi". Papież Pius XI kanonizował ją w roku 1925 i ogłosił Patronką Misji Katolickich. 19 października 1997 roku Ojciec Święty Jan Paweł II ogłosił ją Doktorem Kościoła Powszechnego.