8 kwietnia 2012

Orędzie Wielkanocne Ks. Arcybiskupa Metropolity


Orędzie Wielkanocne Arcybiskupa Metropolity Gdańskiego
Sławoja Leszka Głódzia
transmitowane przez TVP 1
w Wielką Sobotę o godz. 20.00

Bracia i Siostry,

1. Wielkanocne Orędzie kieruję z Katedry Oliwskiej zwanej Wawelem Północy. Uroczystość Zmartwychwstania Pańskiego jest dla historii Pomorza czasem szczególnym. Jak podają kroniki to właśnie we Wielkanoc 997 roku św. Wojciech przybył do Gdańska i „ochrzcił wielu”. Scenę chrztu gdańszczan uwieczniła jedna z dwunastu kwater słynnych „Drzwi Gnieźnieńskich”. Tak więc religijny wymiar tych świąt wiąże się nierozerwalnie w naszej Ojczyźnie z początkiem jej bytu państwowego. Przyjęcie chrześcijańskiej wiary przez naszych przodków to jednocześnie świt historii Polski, wyłaniający się z mroków narodowej prehistorii.

2. Czym jest w swojej istocie Wielkanoc? Można powiedzieć, odwołując się do tradycji wojskowej, że Wielkanoc świętujemy jako Dzień Zwycięstwa. Czyjego zwycięstwa? Nad kim?

„Zabrano Pana z grobu i nie wiemy, gdzie Go położono” (J 20,2) – tak w poranek wielkanocny żali się Maria Magdalena Apostołom. Nawet ta, która bardzo umiłowała Chrystusa, skłania się ku wersji wydarzeń podanej przez ówczesne faryzejskie media. Być może i dla wielu z nas zabrano Pana Jezusa. Zohydzono dar wiary, podcięto nadzieję, zaciemniono przyszłość życia rodzinnego, zawodowego, społecznego. Tym bardziej Kościół Chrystusowy winien zwycięską chorągiew Zmartwychwstałego trzymać wysoko w górze. Nie dla pustego triumfalizmu, ale w poczuciu odpowiedzialności za los Narodu, któremu służy. Dlatego rozbrzmiewają radosne dzwony i pełen nadziei śpiew „Alleluja”! Kościół jest bowiem budzicielem narodowego ducha. Tak było na emigracji po Powstaniu Listopadowym, gdy przy dźwięku dzwonów wielkanocnego poranka rodziło się Zgromadzenie Zmartwychwstania Pańskiego. Biły dzwony na Zmartwychwstanie Ojczyzny w roku 1918. Bił Dzwon Zygmunta na Wawelu po wyborze Papieża z rodu Polaków – bł. Jana Pawła II. A także przed dwoma laty 10 kwietnia – by w obliczu narodowej tragedii dać wyraz nadziei Zmartwychwstania, która nas nie opuściła.

Bracia i Siostry,

3. Zmartwychwstanie to nie tylko święto. Zmartwychwstanie jest przede wszystkim stanem serca i umysłu. Śladami Marii Magdaleny i Apostołów, śladami św. Wojciecha i wszystkich Świadków naszej wiary podążamy za Zmartwychwstałym Panem. W radosnym okresie Wielkiej Nocy wpatrujmy się w Oblicze Jezusa Chrystusa Umęczonego, Zmartwychwstałego i Miłosiernego, który gromadzi Swój Lud w Kościele Świętym – naszym Domu.

Umiłowani Bracia i Siostry!

4. Dziś ten szczególny dzień „którego z nas każdy żądał”. Dzień Zmartwychwstania Pańskiego. Ewangelia tej Niedzieli przynosi obraz pustego jerozolimskiego grobu Chrystusa – milczącego świadka Jego Zmartwychwstania. Pobiegła do niego „wczesnym rankiem, gdy jeszcze było ciemno” Maria Magdalena, zobaczyła kamień odsunięty od grobu”. Zaalarmowała Szymona Piotra i Jana, „ucznia, którego Jezus kochał”. Widzimy ich, jak stoją przed otwartym grobem, jak wchodzą – Piotr i Jan – do jego wnętrza. W mroku grobowej niszy bieleje śmiertelny całun i chusta. Ale nie ma tam Ciała ich Mistrza i Nauczyciela, które po zdjęciu z Krzyża złożono do Grobu. Jan Paweł II nazwie to „rezurekcyjnym odkryciem”.

5. Święty Jan Ewangelista szczędzi słów, które próbowałyby ująć myśli i emocje, jakich wtedy doświadczyli świadkowie opustoszałego Grobu Pańskiego. Tylko te dwa słowa: „Ujrzał i uwierzył” (J 20,8) wyrażają ogrom tamtego przeżycia i jego konsekwencje. Ujrzał i uwierzył” (J 20,8).

Kościół na tamto wydarzenie patrzy – powiedzieć można – oczyma św. Jana i wiarą św. Jana. I „podaje wiek wiekowi”, z wieku na wiek głosi światu to orędzie o Chrystusie, „Mesjaszu, Synu Boga Żywego” (por. Mt 16,16). Jest to fundamentalna prawda naszej wiary. To z niej Kościół czerpie siłę, sens, dynamizm apostolski, energię życia, której nie osłabiają przeciwności, czasem prześladowania. Bo przecież „Gdyby Chrystus nie zmartwychwstał, próżna byłaby nasza wiara” – pisze św. Paweł Apostoł (por. 1 Kor 15,14).

Ale Chrystus Zmartwychwstał. Taka jest wiara Kościoła. Taka jest nasza wiara. Miłość do rodzaju ludzkiego, która kazała Mu zstąpić z Nieba, przybrać postać sługi, doświadczyć śmierci krzyżowej skruszyła śmierć.

6. „A oto Ja jestem z wami przez wszystkie dni, aż do skończenia świata” (Mt 28,20), powie Zmartwychwstały Chrystus do Apostołów w dniu Wniebowstąpienia. Wódz życia, króluje dziś żywy. Obecny w Kościele, swym Mistycznym Ciele, które jest Głową. Jego dotyku doświadczamy podczas Chrztu Świętego, który jednoczy nas z Chrystusem. Rozpoznajemy Jego obecność podczas Eucharystii, kiedy ofiaruje nam Swoje Ciało i Krew. Spotykamy Go w ludziach – świadkach Jego Ewangelii Zmartwychwstania, którzy swoją posługą i miłością uświęcają świat i życie ludzkie.

Prawda o Zmartwychwstaniu Pańskim rozświetla mroki ludzkiego życia. Kruszy mury nicości, rozpaczy, duchowego nihilizmu. Przekreśla perspektywę grobu, którego ciemność i bezwład ma stanowić zwieńczenie ludzkiego żywota. Nadaje sens życiu ludzi i dziejom wspólnot. Przez Swoje chwalebne Zmartwychwstanie Chrystus „czyni wszystko nowe” (por. Ap 21,5).

Umiłowani!

7. Chrystus Zmartwychwstały towarzyszy polskim drogom i ludziom, którzy nimi idą z wiarą i nadzieją. Wiernych odwiecznemu dziedzictwu wiary, świadomych swej polskiej, chrześcijańskiej tożsamości.

Pozdrawiam was w tym radosnym dniu Zmartwychwstania Pańskiego, umiłowani Bracia i Siostry, którzy swe życie związaliście z Chrystusem i Jego Kościołem. Wasze rodziny, wspólnoty pracy, służby, różnorakiej posługi. Tu, w Ojczyźnie i dalej, w krajach waszego osiedlenia, emigracji, także tej za pracą, której brakuje w Ojczyźnie.

Odczuwamy dziś szczególnie mocno jedność polskich chrześcijańskich serc, które rozświetla blask Zmartwychwstania. Raduje się dziś wspólnota Kościoła w naszej Ojczyźnie, wsparta na fundamencie wiary, dobra, prawdy, pokoju, sprawiedliwości.

8. Podkreślamy w tegorocznym programie duszpasterskim, że Kościół jest naszym domem, w którym żyjemy, o który się troszczymy, który umacniamy. To w nim – jak przy domowym stole – jednoczymy się, wspólnota wiernych, którzy stanowią jedno Ciało w Chrystusie. Świadoma swej odpowiedzialności za Kościół – dom wiary i ducha. Także to, że na naszych polskich drogach trzeba bezustannie podejmować wysiłek odnawiania oblicza ziemi, rozświetlania naszego tu i teraz blaskiem zbawczego orędzia Zmartwychwstałego Pana.

Trud odnawiania oblicza ziemi potrzebny jest szczególnie dziś. Dom Ojczyzny, ten stary dąb, którego korzeniem jest Chrystus, potrzebuje klarownych, przekonujących, skutecznych świadectw naszej wiary, także tych wyrażanych w życiu wspólnotowym, w środowiskach pracy, służby, nauki.

Nie da się postawić tamy na drodze, która idzie ochrzczony naród. Przysłonić znaku Chrystusowego Krzyża i przytłumić blasku Zmartwychwstania. Uczynić to, to znaczy zniweczyć to, co Polskę stanowi… W świątyniach naszej Gdańskiej Archidiecezji na zakończenie Mszy św. rozbrzmiewa pieśń „Nie zdejmę krzyża z mojej ściany…”

Nie zdejmiemy go ze ściany Ojczyzny. Bo krzyż to znak Zbawienia. To znak Ojczyzny. Jest ona wspólnym domem, wianem wieków, rzeczywistością uświęconą zbawczą obecnością żyjącego w Swym Kościele Chrystusa Zmartwychwstałego.

9. Kościół, który swą posługę pełni we wspólnocie polskiej Ojczyzny nie żąda przywilejów czy jakichkolwiek serwitutów. Żąda normalności, szacunku, możliwości pełnienia w sposób nieskrępowany zbawczej misji. To jego przyrodzone prawo. Bo zawsze służył Narodowi, jego drodze ku wolności, wspólnocie nadziei.

To ku wolności wyswobodził nas Chrystus (por. Ga 5,1). Także tej naszej polskiej wolności – wymodlonej, wywalczonej, wycierpianej, wypracowanej. Nie pomniejszajmy tego daru wolności…

Nasza Ojczyzna potrzebuje ładu serc, ducha prawdy, odpowiedzialności, szacunku dla człowieka, podmiotu wspólnotowego życia. Duch Kazania na Górze stanowi rękojmię ładu serc i sumień. Z nich może wyrastać dobro, to, które służy wspólnocie, rozwojowi, społecznej harmonii.

10. Do waszych domów, do waszych rodzin, przybywa dziś Król Chwały, zwycięski Chrystus. Przynosi wam błogosławieństwo pokoju. Dla waszego rodzicielskiego trudu, dla waszej posługi życiu, dla waszego wysiłku, aby to życie kształtować w duchu miłości, religijnych i polskich wartości.

Znowu „noc jak dzień jaśnieje” (Ps 139). Noc Zmartwychwstania Pańskiego. Idzie przez Polskę Zmartwychwstały Chrystus. Odkupiciel i Zbawiciel człowieka.

Otwórz swe serca, Polsko, na spotkanie Zmartwychwstałego Pana. Zawierz Mu swój los, zawierz Mu swoją przyszłość, zawierz Mu to wszystko, co Polskę stanowi.

„Jezus Chrystus wczoraj i dziś, ten sam także na wieki” (Hbr 13,8) Resurrexit – Zmartwychwstał! Prawdziwie Zmartwychwstał!

Alleluja!

 

www.diecezja.gda.pl

Używamy plików cookies Ta witryna korzysta z plików cookies w celu realizacji usług i zgodnie z Polityką Prywatności i plików Cookies .
Korzystanie z niniejszej witryny internetowej bez zmiany ustawień jest równoznaczne ze zgodą użytkownika na stosowanie plików Cookies. Zrozumiałem i akceptuję.
74 0.12869596481323